Heilig water en de brandstapel

28 feb:
Varanasi, ik denk niet dat ik ooit op een plaats geweest ben, die meteen vanaf het moment dat ik er was zoveel indruk op me maakte. Ik moet eerlijk toegeven dat het in eerste instantie een negatieve indruk betrof. De gedachtes die in me opkwamen waren allemaal in de trant van hoe kom ik hier zo snel mogelijk weer weg. Het regende, overal rook het naar stront en pis en de dood hing in de lucht. Toen ik in de trein zat heb ik een dode man in het vuilnis zien liggen. De honden waren aan hem aan het snuffelen. Dit heb ik in Varanasi zelf niet gezien maar we hebben wel een aantal zwerfhonden helemaal rood en piepend hun laatste adem horen uitblazen. Verder was het is er bizar druk en chaotisch. De tuktuk waar we met veel gedoe met z'n vieren (wij en twee Duitse backpackers) voor een redelijk prijsje inzaten stopte halverwege en de chauffeur meldde ons dat we vanaf hier moesten lopen want de tuktuk mocht niet verder. Dan loop je er pas echt middenin. Opgelucht waren we toen we toen we de gats die uitkomen op de Ganges rivier gevonden hadden. De lijken dreven er nog net niet voorbij. Maar we waren er nog niet, alles was nat en vies en we wilden zo snel mogelijk naar een schoon hostel. Iets wat geen makkelijke opdracht is in Varanasi. Ik en Lena (het Duitse meisje) maakten het ons zo makkelijk mogelijk op de trappen van een gat en pasten op de spullen terwijl de mannen er op uit gingen. Ongeveer drie kwartier later waren we een soort van geslaagd. Na een tot ons geluk gedeeltelijk warme douche konden we de wereld weer aan. Puja guesthouse hadden we voornamelijk uitgekozen om het rooftop restaurant met uitzicht op een groot gedeelte van de Ganges en op de dakterrassen van de Indiërs die daar leven. Zodra je de camera op hen richtte begonnen ze direct te zwaaien. Hoewel het maar bleef regenen wilden we graag naar de crematies en ceremonies gaan kijken. Regenjas aan en we konden richting de brandstapel. Nog niet zo lang geleden werden de lijken rechtstreeks in de rivier gelegd, maar daar heeft de regering een paar jaar geleden een stokje voor gestoken. Nu krijgen ze eerst een dip in de rivier waarna ze gecremeerd worden en als laatste wordt hun as in de Ganges gestrooid. Het is intens om een crematie als deze mee te maken. Je ziet een mensenlichaam langzaam opgaan in rook en soms blijft een voet die uit het vuur hangt het laatste lichaamspart wat overblijft. De regen bleef kletteren maar dit paste goed bij de gebeurtenis. In de avond gingen we naar een ceremonie, een wat vrolijkere bedoeling dan de crematies. Het was leuk om te dansen met de Indiërs een stip op je voorhoofd gedrukt te krijgen (anders hoor je er nu eenmaal niet echt bij). Voordat we onze ogen toededen hebben we op de rooftop verhalen uitgewisseld onder het genot van een pilsje met twee meisjes uit Erp. Wat is de wereld toch klein. We maakten het niet te laat aangezien we de volgende ochtend al s om 05:30 u !!!! een boottochtje op het programma hadden. 'We zien jullie op seven sunday!' lachten we toen we afscheid namen.
01-03:
De zon op zien komen terwijl je op een smal bootje door de Ganges drijft met een heleboel zichzelf wassende Indiërs is op zijn zachts gezegd een speciale ervaring. Het was best frisjes (wij zaten in een trui en ski sokken) maar zei stonden halfnaakt in het koude en vieze water over zichzelf heen te gooien alsof het een zalige warme douche betrof. Tja, wat kan ik zeggen het water is heilig, dus eigenlijk logisch toch? Ik zou 20 euro van Mathijs krijgen als ik erin durfde te springen, maar dat vond ik toch net te weinig ;). In de middag vertrokken we in een voor ons doen zeer luxe treinklasse (2e klas met airconditioning) naar de hoofdstad Delhi. Inmiddels had ik mijn indruk van Varanasi wel bijgesteld. Ja het is smerig, droevig en chaotisch maar het is ook indrukwekkend, magisch en vredig op haar eigen manier. Het is waarschijnlijk goed dat de Indiërs geloven dat er na dit leven een beter leven gaan komen, anders waren ze waarschijnlijk een stuk minder gelukkig....